Bιο

 

Ο Αλέξης Σπανίδης είναι κριτικός μουσικής .

Πλήρες Προφίλ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΣΑΜΑΡΑ.

 

Ο Σπύρος Σαμάρας είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη μορφή της Ελληνικής μουσικής δημιουργίας. Πιό πολύ γνωστός για τον Υμνο των Ολυμπιακών αγώνων έχει γράψει μια πληθώρα έργων που όμως σπάνια παίζονται. Πιό γνωστός στο Ελληνικό μουσικό κοινό είναι η όπερά του “Ρέα” η μόνη του όπερα που έχει ανέβει δύο φορές στη Λυρική Σκηνή και έχει επίσης ηχογραφηθεί.

Φέτος με δύο σημαντικές συναυλίες είχαμε την ευκαιρία να απολάυσουμε σε συναυλιακή μορφή δύο απο τα σημαντηκότερα έργα του, την “ Mademoiselle de Belle-Isle” στην μεγάλη αίθουσα του Μεγάρου, μέρος των Ελληνικών Μουσικών Εορτών ( 13ος Κύκλος) και την “Ρέα” στην Λυρική Σκηνή.

Η “Δεσποινίς ντε Μπελίλ” αποτελούσε την 6η συναυλία με έργα του συνθέτη στον πολύ ενδιαφέροντα αυτόν κύκλο που επιμελείται ο μαέστρος Βύρων Φιδετζής, ακούραστος μελετητής και παρουσιαστής στου Σαμαρικού έργου. Στην συναυλία της 12ης Μαίου , με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών παρακολουθήσαμε την αποκατεστημένη έκδοση του έργου στην πληρότητά της.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

ADDIO AIDA DEI PIANTI...

Με μία άκρως “πρωτοποριακή” επιλογή μιας “σπάνια” παιγμένης όπερας, την Αίντα του Βέρντι, παρουσίασε στο Ηρώδειο η Εθνική Λυρική μας Σκηνή. Οποία έκπληξης... ήθελα νάξερα δεν υπάρχουν άλλα έργα στο ρεπερτόριο απο τις ατελείωτες Κάρμεν, Αίντες, Τουραντώ , Ναμπούκους, και όλη αυτή τη παρέα που ανεβάζει με θρησκευτική προσήλωση κάθε χρόνο η Λυρική έχοντας μετατρέψει το Ηρώδειο σε μίνι Αρένα της Βερόνας ; Πότε οι ιθύνοντες θα καταλάβουν πως η “πασαρέλλα” του Ηρωδείου δεν είναι η καλλύτερη σκηνή για τέτοια έργα, και να μη μου πεί κανείς πως είναι τα μόνα έργα που τραβάνε κόσμο, το Ηρώδειο έχει γεμίσει με όπερες πολύ πιό “δύσπεπτες”, όπως ο Ιδομενέας, η Ιφιγένεια στην Αυλίδα, ο Χρυσός του Ρήνου και τόσες άλλες όπερες λιγότερο γνωστές.. Χάθηκε μια Ηλέκτρα, μια Σαλώμη, μία Μήδεια, έτσι για να θυμυθούμε και την Κάλλας.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΩΝ ΑΝΙΑΤΩΝ

..Και εκεί που είχαμε έρθει στα ίσια μας με την εξαιρετική παράσταση των “Καπουλέττων” του Μπελλίνι και την εξαιρετική “Μπατερφλάυ” του Ν.Πετρόπουλου, εμφανίσθηκε ο “Κουρέας της Σεβιλλης” σε νέα ανατρεπτική παραγωγή του κου Φραντσέσκο Μικέλλι συμπαραγωγή με το Θέατρο της Μπολόνια (13/2/16).

Ο Μικέλλι είδε την οπερα όπως είπε, σαν το όνειρο της Ροζίνας, στην περίπτωσή του θά έλεγα πως το όνειρο έγινε σκέτος εφιάλτης. Ενα τεράστιο πανώ με νέον μπάρες φρόντιζε να ζαλίζει τους δύστυχους θεατές που στο τέλος της παράστασης χρειαζόντουσαν παυσίπονα και ένα κουτι ηρεμιστικά. Σε μια κατασκότεινη σκηνή, φαντάζεται κανείς πόσο ενοχλητικό ήταν αυτό το πράγμα.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

ΟΙ ΚΑΠΟΥΛΕΤΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΤΕΚΟΙ ΜΟΝΟΜΑΧΟΥΝ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ..

 Η χειμερινή περίοδος της Λυρικής ξεκίνησε ουσιαστικά με την παραγωγή της όπερας “Καπουλέττοι και Μοντέκκοι” του Μπελλίνι, ένα έργο που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει πρωτοφανή επιτυχία. Είναι μια συμπαραγωγή μεταξύ τριών θεάτρων και έχει ήδη παρουσιασθεί στη Βενετία και τη Βερόνα. Verona

    Τη παράσταση σκηνοθέτησε ο Αρνώ Μπερνάρ ο οποίος είχε σκηνοθετήσει και τον “Μαγικό Αυλό” του Μότσαρτ στα Ολύμπια. Η σκηνοθεσία του ήταν πραγματικά εμπνευσμένη. Ο συνδυασμός του μοντέρνου ( το έργο εκτυλίσσονταν σε ένα Μουσείο που ετοιμάζει μια Έκθεση) , και του κλασικού με τα υπέροχα κοστούμια εποχής της Κάρλα Ρικόττι όλα σε χρώμα βαθύ κόκκινο, και τα εξαιρετικά σκηνικά του Αλεσσάντρο Κάμερα φωτισμένα αριστουργηματικά από την Στέλλα Κάλτσου. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν πως κίνησε την Χορωδία   με αριστοτεχνικό τρόπο αφού ο ρόλος της είναι σχεδόν ισάξιος με των πρωταγωνιστών. Η σκηνοθεσία ήταν εφευρετικότατη με χιούμορ και άποψη υπηρέτησε το έργο χωρίς να κουράζει τον θεατή.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΙΩΣ

     Είναι μεγάλη ευτυχία μετά από μια μεγάλη περίοδο σύγχρονων αναβιώσεων λυρικών έργων απο την Λυρική σκηνή όπου κάθε σκηνοθέτης γνωστός και άγνωστος έβγαλε τα απωθημένα του επί δικαίων και αδίκων, να βλέπει κανείς επιτέλους κανείς μια καθαρά κλασσική σκηνοθεσία , έστω και αν είναι αναβίωση, όπως η Τραβιάτα του Βέρντι που παρακολουθήσαμε από την Λυρική Σκηνή σε σκηνοθεσία Νίκου Πετρόπουλου , αναβίωση της κλασσικής και καταξιωμένης παράστασης του 2001.

Τα σκηνικά, με κάποιες προσθήκες δεξιά και αριστερά της σκηνής  δεν έχουν χάσει τίποτα απο την λαμπρότητά τους, αντιθέτως αναδεικνύονται ακόμα καλλίτερα στη μεγαλωμένη σκηνή του θεάτρου. Οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί που επιμελήθηκε ο ίδιος ο σκηνοθέτης έδωσαν μια ιδιαίτερη αίσθηση στο σκηνικό, ειδικά στην δεύτερη Πράξη.  Μεγάλη προσοχή δόθηκε όχι μόνο στις λεπτομέρειες του σκηνικού όπου είχε κανείς την εντύπωση πως μεταφερόταν στην εποχή εκείνη, αλλά και σε λεπτομέρειες δραματουργικές, όπως για παράδειγμα η εμφάνιση του ιερέα στην τελευταία Πράξη που έχει έρθει να εξομολογήσει την Βιολέττα.foto by VASSILIS MAKRIS

  Στο φωνητικό επίπεδο η πρεμιέρα της παράστασης μου δημιούργησε μέλλον μέτριες εντυπώσεις. η Μυρτώ Παππαθανασίου που κάνει μια διεθνή καριέρα , έχει μια φωνή καθαρά λυρικής σοπράνο που ταιριάζει περισσότερο σε σαφώς πιο ελαφρύ ρεπερτόριο, κυρίως για όπερες του Μότσαρτ. στην Πρώτη Πράξη τραγούδησε με κάποια άνεση την μεγάλη άρια της Βιολέττας, αλλά η φωνή έδειξε να φθάνει στα όριά της στην καμπαλέττα αναγκάζοντάς την να τραγουδήσει χαμηλότερα την τελική ψηλή νότα. Αυτό που παρατήρησα είναι πως η φωνή της αποκτά μια «σκληρότητα» ιδιαίτερα όταν πιέζεται στις ψηλές περιοχές της τεσσιτούρας ενώ για τα πιο δραματικά περάσματα η χρήση της φωνής «στήθους» είναι εμφανής, κάτι που διαταράσσει τα ομαλά περάσματα και την κολόνα της φωνής όταν αλλάζει περιοχές.  

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ Η ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΖΟΛΔΗΣ

  Πρίν μερικές μέρες έβλεπα στην τηλεόραση μια εκπομπή απο συνεντεύξεις γνωστών τραγουδιστών, σκηνοθετών και μαέστρων μέ θέμα την μουσική του Βάγκνερ. Οι περισσότεροι όταν ρωτήθηκαν για το ποιά είναι η αγαπημένη τους όπερα, απάντησαν ο “Τριστάνος και Ιζόλδη”.

Είναι μαζί με τον “Πάρσιφαλ” ένα απο τα πιό μυστικιστικά έργα του συνθέτη. Γραμμένη το 1857 ο Βάγκνερ είχε σαφείς επιρροές απο την φιλοσοφία του Σόπενάουερ και απο την ερωτική του σχέση με την Ματίλντε Βέζεντοκ. Ο συνθέτης θεωρούσε το έργο αυτό όχι σαν μια όπερα αλλά σαν ένα “δράμα” - eine Handlung- όπως το αποκαλούσε. Είναι σίγουρα και χωρίς αμφιβολία ένα απο τα πιό απαιτητικά έργα του ρεπερτορίου, και απαιτεί μεγάλες φωνές , μια εξαιρετική Ορχήστρα με μεγάλη εμπειρία στη Συμφωνική μουσική, και έναν εμπνευσμένο Μαέστρο.

Σκηνικό του Γ.Κόκκου

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

“ΠΛΗΤΤΩ ΔΟΚΤΩΡ, ΠΛΗΤΤΩ..”

ΠΛΗΤΤΩ ΔΟΚΤΩΡ, ΠΛΗΤΤΩ...

 ( ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΠΕΡΕΤΤΑ) 

Αυτή ακριβώς τη φράση λέει και ο Ορλόφσκυ στη “Νυχτερίδα” μόλις κάνει την είσοδό του στην δεξίωσή του, εκφράζοντας έτσι ακριβώς αυτό που ένοιωσα στην πρεμιέρα τηες καινούργιας παραγωγής της “Νυχτερίδας” του Γ. Στράουςς της Λυρικής Σκηνής.

 Η ΕΛΣ απο τα πρώτα της κιόλας χρόνια είχε μια τεράστια παράδοση στην οπερέττα και ιδιαίτερα με το έργο αυτό που ήταν και το πρώτο που ανέβασε στο τότε Εθνικό Θέατρο στις 5 Μαρτίου του 1940. Απο τότε το έργο αυτό είχε μια λαμπρή πορεία στο Θέατρο με ερμηνευτές όπως η Ζαχαράτου, η Κορομάντζου, η Σαραντοπούλου, ο Πετράκης και απο τους πιό τελευταίους η Τσιρακίδου, ο Τερζάκης, η Αράπη, και τόσοι άλλοι. Ιστορική θα παραμείνει η εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Ντίνου Γιαννόπουλου με τα εξαιρετικά σκηνικά του Νίκου Πετρόπουλου το 1976, παράσταση που κράτησε την φρεσκάδα και το χιούμορ της μέχρι και το 1991, όπου ξαναπαρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία αυτή τη φορά του Σ. Ευαγγελάτου και σκηνικά του Γ.Ζιάκα.

foto STEFANOS   Εδώ έχουμε μια καινούργια άποψη της οπερέττας αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία του Α.Ευκλείδη, ο οποίος μετέφερε τη δράση την δεκαετία του 60 και μάλιστα πολύ συγκεκριμένα το βράδυ πριν την 21 Απριλίου 1967, πρίν δηλαδή το πραξικόπημα της Χούντας. Μέχρι εδώ πολύ καλά, όμως διερωτώμαι, την Ελλάδα τότε την κατοικούσαν Γερμανοί και μόνο ; Αφού άλλαξε η χώρα στην οποία εκτυλίσσεται η δράση, μεταφράσθηκε το έργο όλο στα Ελληνικά, με σαφέστατες αναφορές στην Ελλάδα της εποχής, γιατι μα γιατί τα ονόματα έμειναν Γερμανικά ; Δεν μπορούσαν να μεταφραστούν στα Ελληνικά, τόσο δύσκολο ήταν δηλαδή; Υστερα τι δουλειά είχαν οι εσατζήδες να συλλαμβάνουν πολίτες ; Οταν έγινε το πραξικόπημα (και το γνωρίζω εξ ιδίας πείρας όταν η αστυνομία συνέλλαβε βράδυ τον πατέρα μου για να οδηγηθεί αργότερα στην εξορία) δεν ήρθαν εσατζήδες αλλά αστυνομικοί με πολιτικά.. Η ΕΣΑ άρχισε να συλλαμβάνει πολίτες την εποχή του Ιωαννίδη και μετά.. Ισως ο σκηνοθέτης να είχε καλές προθέσεις, όμως αυτές κατα τη γνώμη μου δεν φάνηκαν πουθενά... Προσωπικά σε πολύ λίγες στιγμές χαμογέλασα, και όταν συνέβη αυτό αφορούσε τους δεύτερους και τρίτους ρόλους...γέλασα με τον Χρήστο Αμβράζη που ήταν απολαυστικός σαν Τεξανός εκατομμυριούχος και με τρείς φράσεις δημιούργησε ρόλο, γέλασα με τον λεπτοκαμωμένο κομπάρσο που οδηγούσε την “γιάνκα” στο χορό του Ορλόφσκυ, ο μόνος που έδειχνε να το διασκεδάζει, και με την εξαιρετική ερμηνεία της Ε.Βουδουράκη στον ρόλο του Ορλόφσκυ... και φυσικά με τον Π.Μαρόπουλο που σαν Φρός σήκωσε στους ώμους του την τελευταία Πράξη... κατα τα άλλα “πλήξη δόκτωρ αφόρητη πλήξη”... Ολοι φαινόντουσαν μαγκωμένοι και σφιγμένοι, προσπαθώντας να δείξουν πως διασκέδαζαν, σαν να τους είχαν υποχρεώση να το κάνουν.. Η σκηνοθεσία με άφησε απόλυτα αδιάφορο και χασμώμενο , ειδικά οι πόπ φωτισμοί , και τα κοστούμια που έδειχναν να είχαν αγοραστεί απο καλάθια της Ερμού και  τουριστικά μαγαζιά του Μοναστηρακίου. Οσο για το μπαλέττο , βρήκα τη λύση αυτή για το γκαλά του Ορλόφσκυ συμβατική και ανέμπνευστη,και τη χορογραφία χωρίς καθόλου χιούμορ και πλάκα, σαν να φοβόντουσαν να τσαλακωθούν, μα σε κωμωδία παίζουν όχι σε Τραγωδία. Αλλά όπως λέει και Ορλόφσκυ “chacque un a son gout”

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

SAYONARA, JAPANESE GOOD BYE DEAR BUTTERFLY

 

Ενώ φέτος είναι το έτος που όλοι οι Λυρικοί οργανισμοί εορτάζουν το έτος Βάγκνερ και Βέρντι, η Λυρική Σκηνή ανέβασε μόνο τον “Ιπτάμενο Ολλανδό” του Βάγκνερ, και επέλεξε να αγνοήσει εντελώς τον Βέρντι. Αν και θα μπορούσε να ανεβάσει μια απο τις πρώιμες όπερές του , όπως έχουν κάνει χιλιάδες άλλα Θέατρα ανα τον Κόσμο, προτίμησε να παρουσιάσει την Πουτσίνια “Μαντάμα Μπάτερφλάυ” σε σκηνοθεσία του Ούγκο ντε Αννα.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

E LA NAVE VA...

              

  Πρίν πούμε οτιδήποτε για την παράσταση του «Ιπτάμενου Ολλανδού» απο την Λυρική Σκηνή στο πλάισιο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, πρέπει να δώσουμε θερμά συγχαρητήρια στον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του θεάτρου Μαέστρο Μ.Μιχαηλίδη για την προσφορά του στους άνεργους ανοίγοντας την Γενική Πρόβα.  Ηταν μια κίνηση που έδειξε την κοινωνική ευαισθησία  του προσφέροντας την Τέχνη της Οπερας σε ανθρώπους που αλλιώς δεν θα είχαν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν… τέτοιες κινήσεις είναι απαραίτητες στην εποχή μας όπου η Τέχνη δοκιμάζεται από όλες τις πλευρές.

Foto STEFANOS

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

CAVALLERIA "MYKONIANA"

                CAVALLERIA “MYKONIANA”

 

 Αυτόν τον τίτλο μου έφερε στο μυαλό η πρόσφατη παραγωγή, Πασχαλιάτικος μπουναμάς, της Λυρικής Σκηνής σε σκηνοθεσία Α.Ευκλείδη.

Δεν έχω καμιά αντίρρηση στο να εκμοντερνίζει κάποιος τις όπερες, αρκεί βέβαια αυτό να γίνεται με γνώση του έργου, και όχι για εύκολο εντυπωσιασμό.foto : STEFANOS

Αυτό δεν μπορώ να πω πως το εισέπραξα στην νέα αυτή παραγωγή για πολλαπλούς λόγους. Αυτή η ιδέα ενός παράλληλου σύμπαντος, των ιθαγενών ενός νησιού που θύμιζε έντονα Μύκονο, και των άσχετων προς την κουλτούρα τους, τουριστών που περιφερόντουσαν εδώ και εκεί «χαμένοι στο διάστημα» και που ξαφνικά αποφάσισαν να πάρουν μέρος στη Λειτουργία, ενώ στη συνέχεια μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα περιφερόντουσαν στην πόλη χαζεύοντας με φακούς, τι άραγε; τα αρχαία που δεν υπήρχαν ή τα μπαλκόνια των περίοικων που προσπαθούσαν να κοιμηθούν; και στο κάτω , κάτω τι τους ενδιέφερε ένας τοπικός καυγάς για την ουσία του οποίου δεν κατάλαβαν προφανώς τίποτα;

 

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

'ΜΑΓΙΚΟΣ ΑΥΛΟΣ" ΣΤΗΝ ΛΥΡΙΚΗ.

 ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΜΗΤΗΡ ΠΑΣΗΣ ΜΑΘΗΣΕΩΣ

Αντί η ΕΛΣ να ανεβάσει ένα καινούργιο έργο του Μότσαρτ, αποφάσισε να μας ξαναδείξει τον παλιό «Αυλό» που είχαμε δει στη σκηνοθεσία του Αρνώ Μπερνάρ με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Ν.Εργαζάκη.

Χ.ΑΔΡΙΑΝΟΣ- Μ.ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΥ. Φωτό Χ.Ακριβιάδης

Σκηνοθετικά η παράσταση δεν είχε χάσει τίποτα από την αρχική της ατμόσφαιρα, αν και βρήκα για άλλη μία φορά τη Μασονική Τελετή του Δεύτερου Μέρους, υπερβολική σε διάρκεια, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνει τη ροή του έργου, εδώ χρειάζεται γερό «κόψιμο».

Φωνητικά τα πράγματα κινήθηκαν σε ανόμοιο επίπεδο, με έναν πολύ καλό Ταμίνο του Α.Κορωναίου, μια καλή Παμίνα της  Μ. Μητσοπούλου και μία πολύ καλή Παπαγκένα της Μ.Μαργαρίτη.

 

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

«ΜΑΚΒΕΘ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

                Η παράσταση του «Μακβεθ» του Βέρντι από την Ε.Λ.Σ ( 15/3.03) θα μπορούσε να  ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχει παρουσιάσει τα τελευταία χρόνια το Λυρικό μας Θέατρο κυρίως από σκηνικής πλευράς όμως δυστυχώς οι καλές προθέσεις δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα στον βαθμό που θα μπορούσαν.
   Ο «Μάκβεθ» είναι  ένας πραγματικός πονοκέφαλος για τα λυρικά θέατρα γιατί η όπερα αυτή του Βέρντι απαιτεί όχι μόνο καλούς τραγουδιστές που να έχουν μια γεμάτη τεσιτούρα, αλλά και μια ισχυρή θεατρική παρουσία πάνω στο σανίδι.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter

«ΜΑΡΑΘΩΝ-ΣΑΛΑΜΙΣ» , ΜΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΕ 107 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ, ΣΤΗΝ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ


              Ήταν ασφαλώς ένα μεγάλο ρίσκο εκ μέρους της ΕΛΣ να επιλέξει ένα τόσο δύσκολο έργο, και μάλιστα μια όπερα εντελώς άγνωστη, όπως το έργο «Μαραθών-Σαλαμίς» του συνθέτη Πάυλου Καρρέρ. Το τι πέρασε ο Καρρέρ για να ανεβάσει στη σκηνή την όπερά του, το αναλύει με γλαφυρότατο τρόπο στις σημειώσεις του προγράμματος, ο μουσικολόγος Γιώργος Λεωτσάκος, που μαζί με τον μαέστρο Βύρωνα Φιδετζή, έκαναν τόσα πολλά για την αποκατάσταση του έργου αυτού.

Περισσότερα...

.
FaceBook  Twitter